Snus, sneeuw en een handtekening: wij hebben een huis in Zweden!
Soms zijn er van die momenten waarop je denkt: gebeurt dit echt?
Onze kinderen zaten achterin de auto met hun tablets, terwijl mijn man en ik gefascineerd keken naar… de snus die de makelaar onder zijn bovenlip schoof.
Ja. Echt.
En nee, dat was niet één keer.
Een koopcontract, drie nationaliteiten en een portie snus
Terwijl de makelaar – van Deense afkomst – ons in het Engels het Zweedse voorlopige koopcontract voorlas, schoof hij al voor de derde (of was het de vierde?) keer een zakje snus onder zijn lip. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
En blijkbaar ís dat ook zo.
Snus is in Zweden diepgeworteld in de cultuur. Ongeveer 1,1 miljoen Zweden gebruiken deze rookloze tabaksvorm. Ooit populair geworden onder arbeiders in de 19e eeuw als alternatief voor roken. Zweden is zelfs het enige land in Europa waar de verkoop officieel is toegestaan.
Maar toch.
Het blijft bijzonder als iemand een koopcontract voorleest terwijl er zichtbaar iets onder zijn lip zit. 😅
Denen verkopen aan Nederlanders onder Zweeds contract
De verkopers? Denen.
De makelaar? Was Deens, is nu Zweeds.
Het contract? Zweeds.
De kopers? Wij. Nederlanders.
Internationaal zakendoen op z'n Scandinavisch.
Maar aan gastvrijheid geen gebrek.
Van koopcontract naar uitgebreide lunch
Zodra de handtekeningen waren gezet, veranderde de sfeer compleet.
Placemats werden op tafel geschoven.
Cola voor de kinderen.
Thermoskannen koffie.
Schalen met druiven, paprika, brie, crackers, vleeswaren, kazen, brood…
Een complete lunch om de verkoop te vieren.
De makelaar liet zijn snus even met rust en schoof gezellig aan, voordat hij in zijn Tesla terugreed naar zijn eigen Zweedse onderkomen.
Wij?
Met harten vol geluk en hoofden in een lichte waas stapten wij weer in de auto richting Nederland.
Een reis door alle seizoenen (in één dag)
We vertrokken veel later dan gepland, gastvrijheid sla je niet af, en kwamen midden in de nacht thuis.
Onderweg kregen we:
☀️ Zon
❄️ Sneeuw
🌧️ Regen
🌑 Donkere nacht
Overnachten? Geen optie.
Want de volgende ochtend om 07:30 uur stond de inspectie van ons Nederlandse huis gepland.
Een uur later zaten we bij de notaris om het officieel over te dragen.
Een mens kan veel. Maar een batterij kan ook leeg zijn.
Skatteverket, kerk en een warme ontvangst
Twee dagen eerder zaten we nog bij het Zweedse belastingkantoor om een identiteitsnummer aan te vragen.
En de dag daarvoor bezochten we een Zweedse kerk.
Die zogenaamd "stugge Zweed"? Die hebben wij nog niet ontmoet.
Na de dienst werden we direct uitgenodigd voor een fika in de kelder van de kerk. Koffie, Zweedse zoetigheden en talloze vragen:
"Komen jullie vaker?"
"Hebben jullie al werk?"
"Kennen jullie dat Nederlandse gezin op 15 minuten afstand?"
Binnen een dag kregen we van dat Nederlandse gezin al een berichtje met de vraag of ze ergens bij konden helpen.
Warm. Open. Oprecht.
Leven op een bevroren meer (bijna dan)
We liepen over een bevroren meer.
Met de auto erop? Volgens de plaatselijke inwoners kon dat, maar wij sloegen het maar even over.
We aten hotdogs in een Zweeds café, speelden spelletjes in het vakantiehuisje, verkenden de omgeving en liepen met een inspecteur door ons toekomstige huis.
En nu mogen we het eindelijk zeggen:
WIJ HEBBEN EEN ZWEEDS HUIS GEKOCHT!
En we zouden het het liefst van de daken schreeuwen.
Gaan we er meteen wonen?
Nee.
In april krijgen we de sleutels.
Het is een klushuis, dus we mogen echt aan de bak.
Maar in de zomervakantie vertrekken we écht.
Tot die tijd?
Nog héél veel regelen.
Uitrusten komt later.
Wij zetten volle kracht vooruit naar ons nieuwe leven in Zweden.
