Twee maanden later en compleet in een verhuis-waanzin

15-04-2026

Waar was ik gebleven? Oh ja… nergens.

Het is toch niet waar: twee maanden geleden schreef ik mijn laatste blog. TWEE. MAANDEN. 😅
Excuus mensen. Maar ook: het is alle zeilen bij hier.

Onze eettafel ligt al weken vol met een groot uitgeprinte agenda. Elk weekend staat ramvol gepland met afspraken, klusplannen en reizen van en naar Zweden. Want ja… als je dan toch gaat klussen, kun je net zo goed de halve inboedel meenemen. Efficiëntie noemen we dat. Er is daardoor geen verhuiswagen nodig. Of noem het chaos. Het ligt een beetje aan de dag.

Een 'even snel' tripje Zweden (lees: totale uitputtingsslag)

Vorige week hadden we weer zo'n fantastische onderneming: "We moeten even naar Zweden om wat dingen te regelen."

Even.
Ja hoor. Inclusief de kids op de achterbank.

Maandagochtend: vroeg weg.
Maandagavond: aankomst in Zweden.
Dinsdag: afspraken (bank, verzekering, en alles wat niet online kan 🙃).
Dinsdagavond: nachtboot naar Duitsland.
Woensdagmiddag: half levend aan de eettafel in Nederland.

Maar… alles is gelukt. En dat voelt dan toch weer als een mini-overwinning.

Zelfs bij de bank is er aan kinderen gedacht. Typisch Zweeds: gezin, kinderen staan overal centraal.

Natuurlijk genoten we ook van de omgeving.

Waar vullen wij onze dagen nu mee?

Nou, pak er even een kop koffie bij:

Zweedse papieren lezen (en 3x opnieuw lezen). Met hulp van onze steun en toeverlaat: Google Translate. Maar echt. Als deze vriend er niet geweest was. Hoe hadden we dit dan gedaan? Lang leve 2026!
Spullen bestellen voor de septictank (Heractiveringspakket?! Is dit echt of een marketingtruc? Wij zijn er in ieder geval ingetuind.)
Op jacht naar muizenvallen (ja, echt). Want voor een kat ben ik allergisch, dus we moesten toch echt deze keuze maken. In Zweden leven ze namelijk volop. De muizen dan, niet de vallen. (Sorry, voor de dierenvrienden onder ons. Ik houd mijn voorraadkast graag op peil.)
De wekelijkse taalles in Wageningen op de donderdagavond. Uurtje in de auto heen, uurtje in de auto terug. Gelukkig heb ik deze week mijn laatste les. Het vervolg pakken we weer in Zweden op.
En oh ja… een videocall plannen met Elon Musk (we hebben internet nodig, want dat is er nu niet. Dus hallo Starlink 👋)
En meteen maar een Teams-meeting met Google Maps, want ons adres bestaat officieel niet. Niemand kan ons vinden zo. Ook de postbode niet.

Misschien die meetings maar combineren. Kunnen ze onderling ook nog even sparren.

Dat moment dat je een huis betaalt… en je hartslag verdubbelt

Eergisteren maakten we het restbedrag over voor ons huis in Zweden.

Wat. Een. Bedrag.

Oké, in Nederland zou het een lachertje zijn, dus we zijn mega dankbaar dat we dit door de verkoop van ons huis in Nederland kunnen doen. Echt.
Maar toch… als je bank zegt:
"Ja mevrouw, we kunnen de overboeking naar Zweden niet doen."

Dan denk je wel even: en nu?!

Dus ja, zelf oplossingen bedenken, stressen, licht zweten (lees: zweet in je bilnaad)…
Maar: het is gelukt.

Nu wachten we alleen nog op bevestiging van de makelaar…
Dus of we officieel opgelicht zijn? Dat horen jullie nog. 😉
(Grapje. Hoop ik.)

We reden langs het huis dat bijna van ons is. Die smile, zegt alles, toch?

Onze woonkamer = opslagloods

Ondertussen wonen we bij mijn schoonouders en begint de woonkamer steeds meer te lijken op een intern distributiecentrum.

Want…
ZATERDAG GAAN WE WEER!

En dit keer:
👉 Met de kinderen
👉 Met auto's vol spullen
👉 Voor een héél bijzonder moment…

YES! We krijgen de sleutel!

Maandag krijgen we de sleutel van ons huis.
ONS HUIS.

Het voelt:

Bizar
Onwerkelijk
Ongrijpbaar
Maar vooral: YESSSS!

We nemen alvast een eerste lading mee:
handdoeken, beddengoed, servies, speelgoed, een brievenbus (prioriteiten, misschien ziet de postbode deze toch niet over het hoofd).

En dan blijven we twee weken om:

Te klussen.
De school van de kinderen te bezoeken.
Dingen te regelen bij de gemeente.
Energiezaken te fixen.
En waarschijnlijk 100 dingen te doen die we nog niet eens weten.

Roadtrip deluxe (zonder aflossing)

Deze keer rijden we los van elkaar naar Zweden.
Waarom? Meer auto's = meer spullen mee kunnen nemen. Komt ook door de aanhangers hoor, want met de achterbank alleen redden we dat niet.

Nadeel:
👉 We kunnen elkaar onderweg niet aflossen.
👉 Heel veel kilometers.
👉 Heel veel koffie (die ik niet eens lekker vind…).

Oplossing:
👉 K3 op repeat 🎤
👉 Snacks.
👉 En een beetje doorzettingsvermogen.

Komt goed. Toch?

Tot slot…

Mocht iemand nog ergens een extra batterij energie hebben liggen: stuur 'm vooral deze kant op.

Wij gaan door. Richting droom. Richting Zweden.
Stap voor stap. Kilometer voor kilometer.

Hej då! 🇸🇪