Van tranen tot troep en een eland op de oprit

Onze eerste 2,5 week in Zweden

Soms zijn er van die momenten waarvan je weet: dit ga ik nooit meer vergeten.
Het moment waarop we de sleutel kregen van ons huis in Zweden was er zo één.

Geen overdreven drama, geen stortvloed aan tranen, maar wel… stilte.
Een soort besef dat langzaam binnenkomt. Voor de verkopers, die zichtbaar moeite hadden om hun huis achter te laten. Voor ons, omdat dit ineens geen plan meer was, maar werkelijkheid.

Toen de deur achter ons dichtviel en we daar alleen stonden, midden in dat huis, midden in het bos, was het ineens echt: dit is ons nieuwe begin.

Een huis koop je… maar alles wat erin zit blijkbaar ook

We wisten van tevoren dat de koop inclusief inboedel was. Het huis kopen zonder inboedel was geen optie, dus we namen dat voor lief. Iets wat overigens in Zweden heel erg normaal is. Het klonk ergens ook nog praktisch. Misschien zat er nog iets bruikbaars tussen, iets met karakter, iets wat een tweede leven kon krijgen.

Die gedachte hield precies stand tot we echt konden kijken toen de we de sleutel in handen hadden.

Langzaam drong het door dat dit geen huis was waar "nog wat spullen" stonden, maar een huis dat vol stond met alles wat iemand ooit had bewaard. 15 matrassen, dekens, kasten, bedden die hun beste tijd ver achter zich hadden liggen. En dan nog de apparaten, meubels en dingen waarvan je je afvraagt hoe ze überhaupt ooit naar binnen zijn gekomen of waarom al die kapotte televisies in de schuur zijn blijven staan.

In het begin keken we nog met een soort optimisme: misschien kunnen we dit hergebruiken.
Maar naarmate we langer rondliepen, werd het duidelijker. Sommige dingen zijn niet bedoeld voor een tweede leven.

En toch… juist tussen al die spullen zaten ook verrassingen.
Mooie bedspreien, glazen en kannen die precies dat gevoel geven waar ik op hoopte toen we dit avontuur begonnen.

Het maakte het proces dubbel. Aan de ene kant het harde werk van opruimen en loslaten, aan de andere kant het kleine geluk van iets moois vinden. Alsof het huis ons stukje bij beetje liet zien wat het nog te bieden heeft.

Een ritme tussen IKEA en kampvuur

Onze dagen kregen al snel een heel eigen ritme.

Overdag reden we naar IKEA, waar we met een mengeling van enthousiasme en een gestructureerde lijst door de winkel liepen. Alsof we in één keer alles moesten regelen wat een huis tot een thuis maakt. Karren vulden zich sneller dan gepland en plannen veranderden per gangpad. Dat is het gevaar van de IKEA overigens, net als dat je bij een Action alleen naar binnen loopt voor vuilniszakken. Je neemt altijd weer anderen dingen mee.

's Avonds werd het rustiger. Dan zaten we buiten, met een vuurtje dat we maakten van hout dat ooit onderdeel was van het interieur. Er zit iets bijzonders in het hergebruiken van wat er al is, zelfs op zo'n eenvoudige manier.

Met marshmallows boven het vuur, een zachte avondlucht en kinderen die geen enkele behoefte voelden om terug te gaan naar Nederland, ontstonden de momenten die je niet kunt plannen.
Momenten waarvan je denkt: dit is precies zoals we het hoopten.

Maar hoe idyllisch het soms ook voelde, zo duidelijk was het ook dat dit geen vakantie was. Dit was het begin van iets nieuws, met alles wat daarbij hoort.

Een school waar de deur altijd openstaat

Het bezoek aan de basisschool in de buurt was er één die indruk maakte. Niet omdat het groot of indrukwekkend was, maar juist omdat het klein en persoonlijk voelde.

We werden ontvangen door de directrice, maar daar bleef het niet bij. Twee kinderen die Nederlands spreken sloten aan, net als een moeder die zelf een jaar eerder dezelfde stap had gezet als wij. Iedereen hielp, iedereen dacht mee, iedereen zorgde ervoor dat we begrepen wat er werd gezegd.

Wat ons misschien nog wel het meest opviel, was de vanzelfsprekendheid waarmee iedereen aanwezig bleef bij het intakegesprek. Zowel de moeder als de kinderen. Geen gesloten deuren, geen formele afstand. Gewoon openheid. Het deed ons denken aan onze eerste ochtend toen we wakker werden na de sleuteloverdracht. We ontvingen een e-mail van onze buurman een kilometer verderop. Hij had ons e-mailadres van onze makelaar ontvangen en wilde kennis met ons maken. Een warm welkom, maar bijzonder dat gegevens zonder jouw toestemming van de een op de ander worden overgedragen.

Het voelde warm. En eerlijk gezegd ook een beetje wennen.
Maar vooral gaf het vertrouwen. Dat onze kinderen hier hun plek gaan vinden.

Kleurkeuzes waar je als ouder even van moet bijkomen

De slaapkamers van de kinderen waren de eerste ruimtes die we aanpakten. Dat voelde belangrijk. Als zij zich ergens snel thuis voelen dan lukt het integreren vast ook beter.

Onze dochter verraste ons door op het laatste moment voor geel te kiezen, terwijl ze al maanden een heel andere kleur in haar hoofd had. Onze zoon ging voor rood. Een kleur waar ik eerlijk gezegd even aan moest wennen, zeker toen de verf niet meteen dekte zoals gehoopt en ik viermaal de muren moest oververven.

Maar naarmate de kamers vorm kregen, gebeurde er iets moois. De kleuren klopten. Niet omdat ze veilig waren, maar juist omdat ze bij hen pasten.

Misschien is dat wel één van de lessen van deze periode: vertrouwen op keuzes die niet altijd de jouwe zijn.

En misschien helpt het ook dat de Zweedse verfwinkels een soort natuurlijke balans lijken te hebben. Alles is er, maar niets voelt overdreven. In Zweden kun je eigenlijk geen lelijke kleur kiezen. Alles is… veilig mooi. Het maakt kiezen verrassend rustig.

De afzuigkap des doods (letterlijk)

De keuken bracht een moment dat we niet snel zullen vergeten.

De eerste keer dat de afzuigkap aanstond, was de geur zo sterk dat ik bijna moest overgeven. Niet een beetje onaangenaam, maar echt iets waarvan je weet: hier klopt iets niet. Eerst dachten we nog dat het een vislucht was of oud vet. Maar een extra schoonmaakbeurt bleek niet te helpen.

We besloten al snel dat vervangen de enige optie was, ook al proberen we kosten zo veel mogelijk te beperken, dit moest gebeuren. Sommige dingen kun je niet uitstellen.

Toen de afzuigkap eenmaal los was, werd duidelijk waar de geur vandaan kwam. In de afvoer zat een oud nest van bijen. Niet een paar bijen, maar een volledig nest.

Het was zo'n moment waarop je tegelijk opgelucht en licht misselijk bent. Opgelucht omdat je het probleem hebt gevonden, en omdat het opgelost kan worden. Maar ook verbaasd dat dit dus gewoon onderdeel kan zijn van een huis waar in geleefd is.

Mieren met vastgoedambities

Alsof het huis nog niet genoeg verrassingen had, waren daar ook de mieren. Rode mieren, die hun weg naar binnen probeerden te vinden.

Op zoek naar mierenpoeder in winkels die je niet kent is een avontuur op zich. Maar wat we vonden werkte en er waren geen mieren meer bij onze deuren te vinden. Buiten ontdekten we iets anders: twee grote mierenhopen, op korte afstand van het huis.

Het bracht een keuze met zich mee. Ga je dit bestrijden, of accepteer je dat je hier niet alleen woont?

We hebben besloten:

• zij hun plek
• wij onze plek

En vooral:
geen oorlog starten met een kolonie die groter is dan ons gezin.

Het was wel even nodig om dat ook aan de kinderen uit te leggen, die het vooral interessant vonden om de mieren van dichtbij te bekijken op een manier die de mieren iets minder konden waarderen.

Valborg, pizza en nieuwe vriendschappen

Tijdens onze tweede week vierden we op 30 april Valborg, het feest waarmee de Zweden de winter afsluiten en de lente verwelkomen. En een dag waarop toevallig ook de Zweedse koning jarig is.

Het voelde verrassend vertrouwd. Misschien omdat de datum voor ons als Nederlanders ook al een feestelijk randje heeft, misschien omdat een vreugdevuur, samenkomen en eten universeel zijn.

We ontmoetten vrienden uit mijn taalcursus die in Zweden dichtbij wonen.

Pizza, vreugdevuur, thee op de veranda…
dat gevoel van: we hebben hier al een begin.

Elanden, hertjes en een bos dat leeft

De omgeving van ons huis leeft. Dat merk je aan alles.

Elke dag begint met geluid. Een symfonie van vogelgeluiden barst er om ons huis los. Vogels die je niet alleen hoort, maar ook goed kunt bekijken omdat zij net zo nieuwsgierig naar ons zijn als wij naar hen. Het gaat verder met de kleine momenten onderweg, wanneer er ineens een hertje opduikt langs de kant van de weg.

En dan zijn er die momenten die je echt stil maken.
Zoals toen we oog in oog stonden met een eland, vlak bij ons huis.

Het zijn geen momenten die je kunt organiseren.
Maar wel de momenten die blijven hangen.

Van bijen en mieren naar… gefrituurde muizen

Niels is een paar dagen geleden naar Zweden teruggegaan, samen met zijn broer. In korte tijd is er weer ontzettend veel gedaan.

• meterkast vervangen
• vloer slopen
• dode boom kappen
• gras maaien

En toen…

👉 Muizen. In de meterkast. Gefrituurd.

Samen gestorven. Samen gebleven.
Relatiedoelen, maar dan anders.

Het hoort erbij.
Maar langzaam begint het huis zich wel aan te passen aan ons, in plaats van andersom.

Nog 64 nachtjes… en dan is het echt

De periode in Nederland voelt anders nu. Alsof zit in een afrondende fase.

Er staat een teller op mijn telefoon die aftelt. Nog 64 nachtjes voordat we vertrekken.

Er zijn gesprekken die ineens een andere lading krijgen. De eerste momenten van afscheid zijn er al geweest, en er gaan er nog heel veel volgen.

Tegelijkertijd groeit het verlangen naar die plek daar.
Het huis, het bos, de rust, het nieuwe begin.

We bewegen ons nu tussen twee werelden.
De ene nog vertrouwd, de andere steeds meer van ons.

Maar één ding weten we zeker:

👉 Daar, midden in het bos… daar ligt ons nieuwe thuis.

Wil je nog meer van meekrijgen van ons nieuwe leven in Zweden? Volg mij dan op Facebook of Instagram: laurainzweden. Zie ik je daar?